Czarownico, czarownico podnieś ręce!
Czarownico, czarownico...
Raz, dwa, trzy, wychodzisz ty!
JUTRO I WE WSZYSTKIE INNE DNI
Nie pamiętam, po co tu jesteśmy.
Żeby się zapoznać.
I żeby Mathilde mogła mi powierzać swoje troski.
Mówi się : Zapomniałam, "po co tu jestem",
czy "z jakiego powodu" tu jestem?
Może lepiej powiedzieć : "Nie pamiętam, z jakiego powodu tu jestem"?
Nie lubię takich wątpliwości.
To bardzo chwalebne.
Nie, to błąd.
Nie mówi się : "Zapomniałam, po co tu jestem", to brzydkie.
Przepraszam.
Nie ma za co. Każdemu się zdarza.
Mathilde dobrze się uczy,
ale mam wrażenie, że trudno jej się zaprzyjaźnić.
Naprawdę nigdy nie robię takich błędów.
Można też powiedzieć : "Zapomniałam, dlaczego tu jestem."
Tak... to jest poprawne.
Jesteś jak mama, Mathilde, lubisz mówić bardzo poprawnie.
Nie wiem, co mi tak zamąciło w głowie.
- A jak jest w domu? - Dobrze.
Dobrze.
Nie robię takich błędów. Nie wiem, co mnie napadło.
Kochanie...
Na drzewie jest gniazdo!
- Widzisz? - Nie.
Zdejmij buty.
Wejdź na krzesło.
Popatrz.
Tam!
O tak, widzę.
Bardzo dziękuję.
Nadal nie wiem, po co przyszłyśmy, ale to było...
To było bardzo miłe.
Poczekaj na mnie, poczekaj.
Nie jestem dobrą matką.
- Ależ tak. - Nie.
Jestem pewna, że bardzo się pani stara.
To bardzo miła pani.
"Ziemia Księżyc, Ziemia Księżyc Opuściłem mą starą atmosferę..."
Powtórz to ładnie.
"Opuściłem mą starą atmosferę
"Zostawiłem małych i wojny..."
"Zmarłych", nie "małych".
"... zmarłych i wojny Żegnajcie!"
Trzecia strofka, proszę, Lola.
"W pokłutym planetami niebie
"Na pustym księżycu, samotny,
"Śmiać się będę ze świata głupiego
"I z ludzi do zwierząt podobnych."
Doskonale. Chcę słyszeć każde słowo.
Yanis, teraz czwarta.
"Ziemia Księżyc, Ziemia Księżyc
"Żegnaj me miasto Żegnaj kochana
"Kulo ziemska cierpieniem skalana. Dobranoc."
Boris Vian.
Świetnie. Doskonale.
Bardzo mi się podoba.
Taka nieśmiała sukienka.
Prawda?
Zmierzyłabym ją z welonem.
Mogę w niej zrobić parę kroków?
Nie wyjdzie pani poza dział?
Wygląda jak strój astronauty.
- Ładnie pani w tym wygląda. - Pani też jest ładna.
- Szczęśliwi są nasi narzeczeni. - Nie mam narzeczonego.
- Nie będzie ślubu? - Będzie.
Z życiem.
Do widzenia, Mathilde.
Do widzenia.
Mamo!
Widzisz mnie?
Tak, widzę cię.
Możesz popatrzyć, jak śpię?
Zbudź mnie w razie koszmaru.
Umówiliśmy się z koszmarami.
Nie mają prawa wstępu do pokoju. Mówiłaś, że to działa.
Wczoraj nie zadziałało.
Jaki to był koszmar?
Siedziałam w nadmuchiwanej łódce,
na środku oceanu.
Płynąłeś obok mnie.
Potem puściłeś łódkę
i powiedziałeś...
"Bye-bye, Mathilde."
To nie żaden koszmar. Wymyśliłaś to.
Jak zgadłeś?
Bo ja wiem wszystko.
Więc ile dostałam za dyktando?
19/20.
Prawie. 18.
To ja mam rację.
Pani Escoffier pomyliła się. Dostałaś 19. Sprawdź.
Możesz zawołać mamę?
Nie ma jej.
Nie ma jej?
Jest w wannie.
Jest w wannie, czy nie ma jej?
Nie ma jej.
Jest 21.00. Jeśli nie wróci o 21.30, zadzwoń.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Na mur-beton jak splunąć?
Przyszedł mój pacjent. Muszę się wyłączyć.
Najpierw ja się wyłączę.
Dobrze.
Jeden...
dwa...
Pa.
- Jest późno? - Tak.
Co masz na głowie? Co to za suknia?
Co chcesz na kolację?
Już zjadłam.
Jutro to nadrobię.
Dobrze.
Poczułam się nagle zmęczona. Położę się.
Jutro będzie lepiej.
Wrócę do formy.
Dobranoc, kochanie.
Dobranoc.
Nazywała się Gwendoline.
Była twoją pra-pra-prababką.
Słyszała głosy na wietrze.
Mówiły jej, żeby szła do lasu.
Najpierw chodziła tam tylko w dzień.
Ale głosy chciały koniecznie, by tam poszła
w nocy.
Ojej, to niebezpieczne.
Tamej nocy była pełnia księżyca.
Nie mogła się oprzeć.
Szła długo... aż dotarła do stawu.
Nagle,
powietrze zrobiło się lodowate!
I twarz jej jedynej córki
ukazała się pod wodą.
I co potem?
Pobiegła w stronę domu,
ale księżyc zniknął i las stał się całkiem czarny.
Głosy na wietrze zaczęły się śmiać.
Mówiły:
"Nigdy więcej nie zobaczysz swojej córki!"
To straszne!
Wbiegła do domu...
Córka zniknęła!
Zamiast niej, w łóżku
był tylko jakiś korzeń.
Co za okropna historia!
I to jeszcze nie koniec.
Oszalała z rozpaczy.
Podczas każdej pełni księżyca, stała bez ruchu nad stawem.
Po jakimś czasie,
zamieniła się w psa.
Stała się starą, bardzo chudą suką.
Nie mogła robić nic innego, jak tylko kręcić się wokół stawu.
- Co to jest? - Niespodzianka.
Ty to kupiłaś?
Nie, sama weszła.
Przez okno.
Uważaj, to delikatne.
To zabawka?
Instrument muzyczny?
- Czasami. - Bębenek?
- Zajmuje dużo miejsca. - Nie, to malutkie.
Jest prawie jak człowiek,
ale nie ma kształtu człowieka.
- Skrzat. - O nie!
Nic nie słychać.
Pewnie umarł.
Otwórz. Prędko!
Delikatnie i prędko!
Chodź.
Tutaj.
To twój dom.
Ładne "o".
Duże "i".
Niepokojące "u".
I duże "a".
Skoncentrujcie się.
Viva, viva, viva! Viva la liberta!
Z dumą!
Jak bohaterowie.
Dobranoc, kochanie.
Zimno!
Tato?
Ciepło...
Gorąco...
Gorąco! Gorąco!
To ty mówisz?
A któżby inny?
Boję się.
Nie jestem taki przerażający.
Tut tut!
- Mamo! - Nie!
Nie, czekaj, czekaj!
Mój ptak mówi.
Hukał?
Nie, mówił.
Powiedz coś znowu.
Powiedz mamie dobranoc.
Powiedz jej dobranoc.
Już późno. Czas do łóżka.
Nie gadajcie za długo.
Ale...
Mama pomyśli, że oszalałam.
To raczej twoja mama jest szalona.
Żartuję. Żartuję, Mathilde, to był żart.
Ale to prawda, jest trochę szalona.
Możemy być ze sobą szczerzy.
Prawda?
- Czemu jej nie powiedziałeś dobranoc? - Nie usłyszałaby.
Tylko ty możesz mnie słyszeć.
Tylko ty.
Jutro też będziesz mówił?
Jutro...
i co dzień.
Ale blady!
To prawdziwy?
On jest prawdziwy?
- To jest szkielet ludzki. - On nie żyje?
Ściślej mówiąc, mężczyzny.
Słabo się trzyma.
Ludzki szkielet składa się z 206 kości.
Zapiszcie w zeszycie.
Podejdźcie pojedynczo, gęsiego, spokojnie!
Proszę go nie dotykać!
Clara?
Lola, pilnuj, żeby nikt nie dotykał.
- Mogę na słówko? - Już idę.
Nie dotykajcie!
Co wy wyprawiacie? Nie!
Podobny do pani męża.
Kupiła mu pani zapasowe oczy?
A głowa? Narysujesz mu głowę?
Do widzenia.
Chodź, Oscar... Wychodzimy.
On się nie nazywa Oscar!
Tak się nazywa każdy szkielet.
Wróciłam.
Spędziłaś miły dzień?
Tak.
Ja też. Bardzo lubię ten pokój.
Naprawdę? Nie będziesz chciał uciec?
To nie w moim stylu.
Nie mam ochoty odrabiać zadań, wolę z tobą pogadać.
Zrób zadania. Potem porozmawiamy.
Poczekam.
Muszę ci zdradzić sekret.
Widzisz ten klucz?
To klucz do komórki w szkole.
W tej komórce jest ktoś...
kto umarł.
- Szkielet. - Umarł w komórce?
Nie, chyba nie.
To szkielet szkolny. Nie wiem, skąd go wzięli.
Może ukradli na cmentarzu. Mężczyzna czy kobieta?
Mężczyzna.
Woźny wyjmuje go z komórki i przyprowadza na lekcje.
Dzieci śmieją się z niego i kpią.
- Myślisz, że zdaje sobie sprawę? - Oczywiście. Ma duszę.
To straszne.
Straszne.
Był żywy.
A teraz jest martwy.
Miał serce, które biło.
Oczy, które widziały.
Mówił.
Czasem bywał szczęśliwy.
Może lubił robić kawały?
Teraz jest w ciemności pod pokrowcem.
Mam wrażenie, że o coś mnie prosi.
Nie zostawiaj go tak. Uwolnij go.
Dobrze.
Znajdź wielką torbę.
Co niesiesz, czarownico?
Trupa.
Ona jest szurnięta!
Pójdę po przyjaciela. Proszę siedzieć.
Jesteś gotowy na spotkanie?
Tak.
To wzruszające...
Spytaj, czy dać mu ubranie.
Chciałby pan jakieś ubranie?
Jak się dowiedzieć?
Zmarłych zawsze trzeba okryć.
Odpowiedź brzmi: "tak".
Nie chcę, żeby został sam pod ziemią.
W ciemności.
Na mrozie.
Ale on nie żyje.
Nie cierpi z powodu ciemności ani zimna. Nic nie czuje!
Przecież rozmawiam z nim.
Mówisz o nim, jakby żył.
Jest jednak trochę żywy.
Jeśli cię spytam: "On żyje, czy umarł",
co odpowiesz?
Umarł.
Zmarłych się grzebie.
Bo inaczej ich dusza wariuje.
Biały Kieł
"Szanowny Panie...
"Nie dowiem się, jakie Pan miał włosy,
"czy miał Pan oczy niebieskie czy czarne.
"Nie bardzo Pana znałam,
"ale stał się Pan moim przyjacielem.
"Nigdy Pana nie zapomnę.
"Proszę pamiętać w grobie, że tu, na ziemi,
"Mathilde Zaessinger zawsze o Panu myśli."
Kocham cię.
Mathilde, gdzie jesteś?
Na dworcu. Będę za pół godziny.
- Udało się? - Tak.
Pochowałaś go?
Tak.
Jesteś najdzielniejszą dziewczynką na świecie.
Jego dusza będzie czuwać nad tobą. Wracaj prędko.
Czekam.
"Sen w podróż wyjechał
"Boże! gdzie on się podziewa?
"Na próżno kołyszę synka
"Płacze w swym łóżeczku
"Już od południa łka.
"Gdzie podział się Piaskowy Dziadek?
"Gdzie uciekły piękne sny?
"Na próżno kołyszę synka
"Z boku na bok się obraca
"Po twarzy spływają mu łzy
"Ach! wróć, Dziadku Piaskowy
"Na swym koniu wyścigowym!
"Na czarnym niebie, Wielka Niedźwiedzica
"Pogrzebała już słońce, a gdy słońce zgaśnie
"Znów zabłysną jej pszczółki
"Jeśli dziecko nie zaśnie
"Z jutrem się nie przywita
"I dzień dobry nie powie
"Palcom
"Mleku
"Chlebowi
"Które go rano pozdrowią."
A teraz "Dama Kier".
Mathilde.
Jesteś gotowa?
"Lekko przechylona
"W świetle księżycowym
"Pozdrawia cię królowa
"Kwiatem migdałowym
"To Dama Kier
"Jeśli taka jej wola
"Weźmie cię na swe włości..."
Kontynuuj.
"... Gdzie zmarłe kobiety Mówią o miłości
"Dama gestem cię wita
"Pójdź za nią bez wahania
"Na dwór jej szronem okryty
"W świetle księżyca skąpany."
Brawo.
Proszę, Mathilde.
A teraz zaśpiewamy razem "Damę kier".
Mamo?
- Chcesz coś zjeść? - Nie, dziękuję.
A coś do picia?
Może ci coś poczytać?
Nie.
Zdrzemnę się trochę.
Puścić ci muzykę?
Nie wychodzi z pokoju.
To już drugi dzień.
Nie chce wstać. Nie pozwala nawet rozsunąć zasłon.
Może nie lubi Świąt. Ja nie lubię Świąt.
Jesteś jak tato.
Ja lubię Święta.
Czemu tato nie przyszedł tu na Święta?
Jak się widzą, są smutni. Lepiej, żeby się nie widzieli.
Smutne osoby mnie denerwują.
Dzień dobry.
Chciałabym perliczkę z Owernii.
- Na ile osób? - Dwie.
Poproszę to.
To?
Zaczynamy Święta.
Mamo!
Mama gdzieś znikła.
O cholera!
- Może poszła kupić mi prezent? - Tak...
Minęła jeszcze minuta.
Od dwóch godziny patrzymy, jak czas upływa.
Minuty upływają prędko, a godziny powoli.
Więc nie wiadomo, czy czas płynie szybko czy wolno.
Chyba jedno i drugie.
Możemy spróbować przyspieszyć wzrokiem dużą wskazówkę.
Możemy spróbować.
Ja popychnę dużą.
Zaczynajmy!
Przyspiesz.
Proszę pani...
To ostatnia stacja.
Dobrze się pani czuje?
Chodźmy. Dojechaliśmy.
Proszę wziąć torebkę.
Proszę... Idziemy...
Proszę wstać. Tędy proszę.
Czy to dom państwa Zaessingerów?
Dzień dobry. Dzwonię z dworca w Fecamp.
Pani siostra jest u nas. Mówi, że się zgubiła.
Odeślemy ją pociągiem do Paryża.
Może podróżować sama?
- Naturalnie. - To świetnie.
Zajmiemy się tym.
Pociąg będzie o godz. 00.04 na dworcu Paris-Saint-Lazare.
Wyjdzie pani po nią?
Tak, wyjdę po nią.
Uprzedzę ją.
- Życzę pani Wesołych Świąt. - Dziękuję. Na wzajem.
Cholera!
Dziwka!
Kurczę...
Zakichane Boże Narodzenie!
Co robisz?
Po co jechałaś do Fecamp, dziwko jedna?
Bo jestem szalona, szalona, szalona!
Nie, jesteś podłą dziwką! Najpodlejszą na ziemi.
Czuję dziwny zapach.
Perliczka już chyba gotowa.
Cholera!
Biedactwo...
Nie!
Nie rób tego.
Tylko nie to!
Idź po szlafrok mamy! Prędko!
Prędko!
Zmocz go! Musi być mokry.
Błagam, pospiesz się.
Prędko! Prędko!
Włóż na siebie!
Z kapturem!
Weź rękawice. Są na stole.
Zmocz je.
Ściągnij zasłonę!
Ciągnij!
Z całej siły!
- Nie mogę! - Zakryj twarz!
Idź po mokry ręcznik!
Prędko!
Rzuć go tam! Rzuć!
Podeptaj.
Jeszcze jeden!
Uważaj!
Niemal dostałem zawału.
Nie, wszystko dobrze.
Godz. 00.04.
00.04 to już jutro.
Nowy dzień.
Myślę, że to będzie dobry dzień.
Tak myślisz?
Oby jutro...
przyniosło nam...
Zwycięstwo.
Tak.
Kiedy się zbudzisz, przeproszę cię.
Daj mi jakiś rozkaz
No już!
Proszę, bądź łagodna.
Żadne "proszę" ani "bądź łagodna". Nie bawimy się.
Ty dajesz rozkazy, a ja mam cię słuchać.
Więc...
Wsadź głowę pod wodę i policz do 7.
Proszę.
Następny rozkaz.
Nie mam już pomysłu.
Moja kolej.
Umyj mnie.
Prędzej!
Ręce.
Wszędzie.
Pupa!
Wytrzyj mi palce u nóg.
Ubierz mnie.
Nie.
Zrób mi dziecko.
Połóż tu rękę.
Powtórz za mną: "Robię ci dziecko."
Robię ci dziecko.
Dobrze. Ubierz mnie prędko.
Powtórz za mną: "Jesteś wstrętną dziewczynką."
To zabawa w rozkazy.
Powtórz to, albo rozbiję sobie głowę o ścianę.
Jesteś wstrętną dziewczynką.
"Ale będziesz dobrą matką."
Ale...
będziesz dobrą matką!
Mathilde, nie jesteś szczęśliwa.
Wręcz przeciwnie. Wszystko się ułożyło.
Niestety, nie zdajesz sobie sprawy.
- Jesteś w więzieniu. - To ty żyjesz w klatce!
Jestem ptakiem, a ty dziką dziewczynką na łasce szalonej matki.
Nie wolno ci źle mówić o mamie. Nigdy!
Nie mówię źle. Mówię prawdę.
Jesteś głupi. Nic nie rozumiesz.
Jesteś tylko ptakiem, lepiej milcz!
- Mam milczeć? - Tak.
Dobrze. Będę milczał.
Mamo?
Kochanie...
Nowi lokatorzy będą tu za godzinę.
Mamy bardzo mało czasu.
Dałam ci dwie walizki do pokoju.
Spakuj swoją kołdrę, poduszkę i ubrania.
I wszystko do szkoły.
To, co ci koniecznie potrzebne.
Wiem, spakować to wszystko w godzinę,
to trudna sprawa, ale damy radę.
Trzeba działać spokojnie i skutecznie.
Dlaczego mnie nie uprzedziłaś?
Bo dowiedziałam się rano, że nowi lokatorzy wprowadzają się dzisiaj.
Na szczęście dali nam nowe mieszkanie.
Podobno jest ładne i jasne.
Gdzie to jest?
Nie mogę zapamiętać adresu.
Zapisałam sobie.
17 Avenue de Villiers.
Nie damy rady zabrać się z tym wszystkim.
Dla przyzwoitości powinnyśmy zabrać przynajmniej rzeczy osobiste.
Resztę zabierze jutro ciężarówka.
Taksówka będzie tu za 55 minut. Pospiesz się.
- To jej rozum się wyprowadził! - Mówisz!
Nie ma czasu na pocałunki. Wiatr się zrywa.
Nadchodzi burza.
- Myślisz, że naprawdę się wyprowadzamy? - Nie, ale trzeba iść z wiatrem.
Tylko radzę, nie bierz za dużo rzeczy.
Nie zapomnij moich ziaren.
Tak?
Może nam pani otworzyć?
Proszę nam otworzyć.
Dobry wieczór. Jestem tu nową lokatorką.
To pani dzwoniła domofonem?
Moja córka, Mathilde.
- Pani Lesieur? - Tak.
- Wprowadzamy się tu. - Do budynku?
Wprowadzamy się tutaj.
- Do budynku? - Tu.
Nie jest pani gotowa?
Rozumiem.
Dla nas też to było nagłe.
Ale możemy tu gdzieś poczekać, aż pani się spakuje.
Możemy nawet pani pomóc, prawda, Mathilde?
Ale my się nie wyprowadzamy.
Bardzo mi przykro,
ale tu mam pismo.
Bruno, chodź zobaczyć.
Pani myśli, że się wyprowadzamy i że tu zamieszka.
To jakieś nieporozumienie.
Mam potwierdzenie,
że jesteśmy nowymi lokatorkami tego mieszkania od godz. 18.
- Przykro nam. Do widzenia. - Chwileczkę...
Proszę pana,
postarałyśmy się...
spakować jak najprędzej.
Jesteśmy bardzo zmęczone, ale proponujemy pomoc.
Chodź.
Proszę pokazać to pismo.
To nic nie znaczy.
Proszę pani, byliśmy bardzo cierpliwi.
Teraz proszę stąd wyjść.
Widzi pani, że tu mieszkamy.
Daję państwu 45 minut na spakowanie.
Miałam tyle samo czasu.
Usiądź.
Dzieci, wracajcie do kuchni.
Usiądź.
Dzwonimy po policję?
Nazywam się Lesieur.
Mieszkam pod n° 17 Avenue de Villiers.
Jakaś pani przyszła do nas i nie chce wyjść.
Dobrze.
Dziękuję.
Będą tu za 15 minut.
Ja się stąd nie ruszę.
Mam to pismo.
- Może pani zadzwonić do taty? - Oczywiście.
Zrobisz nam herbatę ziołową?
Dolej trochę rumu do mojej.
Myślę, że będę tu spać, jeśli pozwolisz.
Przez kilka dni, aż poczujesz się lepiej.
Wolałabym nie.
- Może wezmę Mathilde do siebie? - Dobrze.
Zostaniesz całkiem sama.
Będę się lepiej czuła sama.
Dzisiaj tu zostanę na noc. Tak będzie lepiej.
Nie mam zdania.
Inaczej byłbym niespokojny.
Nie mam zdania.
- Możesz mi znaleźć jakiś śpiwór? - Tak.
I poduszkę?
Tam zostały.
To nic.
Jutro kupimy.
Najmiększe, najdroższe na świecie.
Szczoteczkę do zębów?
Fajny jest twój tato.
Wreszcie ktoś rozsądny w tym domu.
Boję się, że ona przez niego znowu gdzieś pójdzie.
Będziemy ją mieć na oku.
Będziemy uważać.
- Oby... - Jutro...
- przyniosło... - nam...
- zwy... - cięstwo.
Noc.
Dobranoc.
Śpimy.
Myśli mi ciągle uciekają.
Muszę za nimi gonić.
Moje oczy widzą co innego.
Za nimi też muszę gonić.
Muszę je zmuszać.
Chcesz, żebym cię zawiózł do szpitala?
Chcę, żebyś wziął Mathilde do siebie.
Wszystko jest za blisko.
Nawet twoja ręka.
Jest za ciężka.
Co robisz?
Co ty wyprawiasz z tą walizką?
Popatrz.
Musisz wyrzucić te walizki. Wszystkie.
Piszę dla ciebie wiersz.
Już prawie skończyłam.
Przeczytaj.
"Moja córka, Mathilde, jest moim najcenniejszym skarbem.
"Wypełnia moje serce, które dzięki niej bije.
"Gdyby jej przy mnie nie było, uschnęłabym jak jesienny liść.
"Pokruszyłabym się i wiatr rozwiałby mnie.
"Naprawdę, bez niej wolałabym umrzeć."
Nie jestem w domu.
Jesteś.
To nie mój dom.
To nie mój pokój.
Nie poznaje swojego pokoju.
- Kiedy tato wraca? - O jedenastej.
Zachowuj się jakby nigdy nic.
Naprawdę myślisz, że Bóg istnieje?
Tak.
Do wieczora.
Wezmę ją do lekarza.
To dobry lekarz?
Jeden z najlepszych.
- Kiedy wrócicie? - Nie wiem. Masz klucz?
Miłego dnia.
Które chcesz włożyć?
Te?
"I oto niebo zaróżowiło się..."
przecinek,
"radosnym różem..."
przecinek,
"zakochanym..."
przecinek,
"uroczym"...
kropka.
"Patrzyła..."
przecinek,
"nagle zdumiona
"jak wobec zjawiska..."
Muszę ci coś powiedzieć.
Zabiera ją do szpitala. Ona tam zostanie. Zaraz wyjadą.
Wymyśl coś, żeby wyjść.
Mogę do ubikacji?
Pędź!
"... narodziny dnia..." przecinek, "zastanawiając się..."
Gdzie pędzisz?
Mamo!
Co mam powiedzieć Mathilde?
Powiedz jej...
Że zachowałam jej twarz w głowie.
Powiem jej, że będziesz nad nią czuwać.
Będę się nią opiekować. W każdej chwili.
Tak.
Przyjdziemy cię razem odwiedzić
za dwa, trzy miesiące,
jak tylko lekarze się zgodzą.
Chciałabym, żebyś wystawił mieszkanie na sprzedaż.
Już tam nie wrócę.
Nie sądzisz, że trochę za wcześnie na taką decyzję?
Już tam nie wrócę.
Nie spędzisz tu całego życia.
Często o tym myślałam.
Nawet przed naszym rozstaniem?
Nawet przed urodzeniem Mathilde.
Możesz już iść.
Mamusiu...
Mamo?
Pomożesz mi?
Ułożymy razem wiersz. Wspólnie.
Córeczko...
dlaczego twoje włosy są takie mokre?
Bo długo spacerowałam w ulewie.
To dobre.
Córeczko...
gdzie są buciczki, które ci kupiłam?
Były na mnie za małe. wrzuciłam je do wąwozu.
Nie, nie do wąwozu.
Nogi mi urosły...
i zostawiłam buciki przy drodze.
Córeczko...
gdzie się podział...
twój pierwszy mleczny ząb?
Myszka zakopała go w głębi lasu.
Córeczko...
gdzie się podziały łzy twojego pierwszego rozczarowania?
Twoja ręka je osuszyła.
Wiatr osuszył twoją rękę.
Wyparowały
i spadły deszczem trochę dalej.
Córeczko...
Gdzie się podziały nasze dni,
nasze noce, twoje koszmary...
i twoje urodziny?
Są zamknięte w pudełku
na dnie morza.
Dla Genevieve Lvovsky
Adaptacja: Ewa Lenkiewicz
Napisy: TITRAFILM